اولین خطابه ی حسین بن علی (ع) که در کمال فصاحت و بلاغت ایراد شد، و رشادت و شجاعت و بلند نظری و ایمان به غیب، در آن موج می‏زند خطابه‏ای‏ است که در مکه، هنگام عزیمت به کربلا و در روز شهادت مسلم بن عقیل ایراد کرد. تصمیم قاطع خود را به‏ موجب این خطابه اعلام کرد و ضمنا اطلاع داد هر کس با ما همفکر و هم عقیده‏ و همگام است عازم بوده باشد.

روایت شده که چون حسین بن علی (ع) تصمیم گرفت به سوی عراق رود مقابل جمعیت ایستاد و پس از حمد خداوند متعال و درود فرستادن بر رسول خدا (ص) فرمود: «خط الموت علی ولد آدم مخط القلاده‏ علی جید الفتاه، و ما اولهنی الی اسلافی اشتیاق یعقوب الی یوسف» : «خط مرگ...

حقیقت شب قدر

 با سلام خدمت شما دوستان ارجمند،فرا رسیدن شهادت حضرت علی (ع) را تسلیت عرض میکنیم و امیدواریم در این شب های عزیز قدر نهایت استفاده را ببرید.در این شب ها نیز ما را از دعای خیرتان محروم نفرمایید.

 و اما قدر به چه معناست و قدر این شب عزیز چقدر است؟

«قدر» در لغت به معناى اندازه و اندازه‏گیرى است.(1) «تقدیر» نیز به معناى اندازه‏گیرى و تعیین است.(2) اما معناى اصطلاحى «قدر»، عبارت است از ویژگى هستى و وجود هر چیز و چگونگى آفرینش آن(‏3) به عبارت دیگر، اندازه و محدوده وجودى هر چیز، «قدر» نام دارد. (4)

بنابر دیدگاه حكمت الهى، در نظام آفرینش، هر چیزى اندازه‏اى خاص دارد و هیچ چیزى بى‏حساب و كتاب نیست. جهان حساب و كتاب دارد و بر اساس نظم ریاضى تنظیم شده، گذشته، حال و آینده آن با هم ارتباط دارند.

استاد مطهرى در تعریف قدر مى‏فرماید: « ... قدر به معناى اندازه و تعیین است... حوادث جهان ... از آن جهت كه حدود و اندازه و موقعیت مكانى و زمانى آنها تعیین شده است، مقدور به تقدیر الهى است.»(5) پس در یك كلام، «قدر» به معناى ویژگى‏هاى طبیعى و جسمانى چیزهاست كه شامل شكل، حدود، طول، عرض و موقعیت‏هاى مكانى و زمانى آنها مى‏گردد و تمام موجودات مادى و طبیعى را در برمى‏گیرد.

این معنا از روایات استفاده مى‏شود؛ چنان كه در روایتى از امام رضا علیه السلام پرسیده شد: معناى قدر چیست؟ امام فرمود: «تقدیر الشى‏ء، طوله و عرضه»؛ «اندازه‏گیرى هر چیز اعم از طول و عرض آن است.» (6) و در روایت دیگر، این امام بزرگوار در معناى قدر فرمود: «اندازه هر چیز اعم از طول و عرض و بقاى آن است.»(7)

بسم الله الرحمن الرحیم

مقصدش زمین بود، که مخلوقی فرمانبردار بود. از آسمان ها می آمد، که آفریدگانی افراشته بودند. با فرشته می آمد، که معصوم و والامقام بود. به دست انسان می رسید، که بزرگوار ترین آفریدگان بود. از دست او می آمد، که همیشه هست و بود...