اولین خطابه ی حسین بن علی (ع) که در کمال فصاحت و بلاغت ایراد شد، و رشادت و شجاعت و بلند نظری و ایمان به غیب، در آن موج می‏زند خطابه‏ای‏ است که در مکه، هنگام عزیمت به کربلا و در روز شهادت مسلم بن عقیل ایراد کرد. تصمیم قاطع خود را به‏ موجب این خطابه اعلام کرد و ضمنا اطلاع داد هر کس با ما همفکر و هم عقیده‏ و همگام است عازم بوده باشد.

روایت شده که چون حسین بن علی (ع) تصمیم گرفت به سوی عراق رود مقابل جمعیت ایستاد و پس از حمد خداوند متعال و درود فرستادن بر رسول خدا (ص) فرمود: «خط الموت علی ولد آدم مخط القلاده‏ علی جید الفتاه، و ما اولهنی الی اسلافی اشتیاق یعقوب الی یوسف» : «خط مرگ بر فرزندان آدم کشیده شده و برای آن ها زینت است، مانند خطی که از اثر گردن بند بر گردن دختران آشکار می گردد. مرگ در راه حق مایه ی افتخار و مباهات است. من بسیار اشتیاق دیدن گذشتگان خود را دارم، مانند اشتیاق یعقوب به دیدار یوسف. زمینی برای کشته شدن من اختیار شده که به آن خواهم رسید و گویا اعضای بدنم را گرگ های بیابان در زمینی بین نواویس و کربلا پاره پاره می کنند تا شکم های گرسنه ی خود را سیر گردانند و انبان های خالی خویش را پر کنند. آری از قضای الهی نمی توان گریخت. آنچه خداوند بدان خشنود است ما خانواده هم خشنودیم. بر بلای الهی-این آزمون بزرگ و خطیر- صبر می کنیم و خداوند مزد صابرین را به ما عطا می کند. ما که پاره ی تن پیغمبر خدا (ص) هستیم از او جدایی نداریم ودر بهشت با او خواهیم بود. بدین وسیله خشنودی رسول خدا (ص) فراهم می گردد و وعده ای که خداوند به رسولش داده وفا می شود.

سپس فرمود: «من کان باذلا فینا مهجته، موطنا علی لقاء الله نفسه فلیرحل معنا، فانی‏ راحل مصبحا ان شاءالله» (اللهوف، ص 25 و ۲۶ ) هرکس که تصمیم دارد و آماده است یک چیز مختصری در این راه ببخشد، چه ببخشد؟ همان خونی که در حفره‏های قلبش‏ هست. هرکس که آماده است تیر برای قلب خود بخرد و تصمیم دارد به‏ ملاقات پروردگارش برود آماده باشد که من فردا صبح حرکت خواهم کرد.

دو چیز است که ارزش آن ها شناخته نمی شود مگر وقتی که گم شوند. یکی جوانی و دیگری تندرستی.

امام حسین (ع)

با اندکی تلخیص

- زندگانی چهارده معصوم، سید محمد صحفی، انتشارات اهل بیت (قم)

- ده گفتار، شهید استاد مرتضی مطهری

السلام علیک یا ابا عبد الله الحسین

التماس دعا

گروه قلم نی